filmpje "pooyen met de meisjes"
nog een filmpje "Muriel en Aline leren de jongens pooyen"
filmpje "ontvangst"
Eindelijk is het gelukt om een filmpjeop de site te zetten.Ik weet niet of er nog meer volgen, omdat ik hier niet zo hanig in ben. Klik maar op de volgene link. http://www.youtube.com/watch?v=Uh9amvzl4IE
Verblijf in Goa
Ok, het heeft vandaag, onze 4e dag in Goa, veel minder geregend! Wel jammer dat we gisteren vertrokken zijn bij het beachhotel met zwembad....Het was voor Father Paulson elke keer een verre reis naar de kuststrook en wij hadden toch niks aan t strand. Dus nu een veel goedkoper hotelletje naast het spoor (mam, gelukkig kunnen we wel slapen hoor, geen nachttreinen). Goa, met zijn paradijselijke stranden, we hebben het gemist. Wel hebben we heel veel gezien van Goa en geleerd over de geschiedenis als Portugese kolonie en pas zelfstandig sinds 1961. Old Goa, ooit het centrum van Goa, maar tot een spookstad geworden door de uitbraak van de pest. De Beeldenstorm die ook hier een grote kerk met een groot klooster vernietigd heeft. Kortom, veel gezien en gehoord. Father Paulson en ook de chauffeur waar we een dag alleen mee op pad zijn geweest, vertellen ons veel en dat maakt het leuk. Tenminste......voor sommigen in ons gezelschap. Ook ons kennis van heiligen is weer opgepoetst want jongens, wat hebben we veel kerken gezien! Met Father op stap betekent ook dat elke kerk geopend wordt, daar zorgt hij wel voor. Zo kom je ook op heel aparte plekken terecht. Een kleine kerk bij de haven met buiten een kerk een ruimte in de vorm van de voorplecht van een schip! We werden door verschillende ruimtes geleid en uiteindelijk door een piepklein deurtje (Rob heeft de bloedkorsten nog in zijn haar) en daar stonden we, op 'het schip'. Zonder onze gids zouden we hier nooit terecht gekomen zijn. Natuurlijk valt het soms niet mee om bij de tiende kerk nog een beetje belangstellend en enthousiast te zijn, maar we doen ons best en ook de kinderen houden vol, heel goed van ze!
Vandaag was een dag die ook bij de kinderen gelukkig enig enthousiasme bracht. Na bezichtiging van de kerk (goddank bleek dit de laatste) lunch in het seminarie. Goed gegeten, Muziek gemaakt door de meiden en door de broeders; pingpong gespeeld met de broeders en t mooie plekje bij de rivier gezien. O ja, gisteren hebben de kinderen ook iets heel leuks gedaan, namelijk een gitaar uitgezocht in een mooie Indiase muziekwinkel! Terug in het kindertehuis gaan ze de kinderen in ieder geval vermaken met de gitaar en als ze één van de kinderen het ook kunnen leren laten we de gitaar misschien daar. Maar voorlopig genieten ze zelf er heel erg van en hebben ze dus bij de broeders gespeeld en gezongen.
Daarna zijn we even op het strand geweest om vervolgens naar een heel oud Portugees huis te gaan. Dit huis wordt nog bewoond door een zeer bejaarde nazaat van de toenmalige eigenaar en het staat vol kostbaar Chinees porselein, Portugees zilver en prachtige oude meubels. Gelukkig vonden Aline en Muriel dit ook heel leuk.
Al is dit tripje Goa geen lekkere strandweek geworden, toch was het de moeite waard!
Nou hopen we dat morgen onze trein op tijd gaat, dat is nog wel en probleem vanwege de zware regenval.
De trip to Goa
Trip to Goa:
Kijkend door het raam naar de gestaag vallende regen vragen we ons af hoe we hier verzeild zijn geraakt...........
Dominic stelde ons voor om een trip te maken. Het bleek duidelijk dat we er op een ongelukkige tijd waren i.v.m. de eerste 'schooltesten'. Zijn voorstel was Goa, een toeristisch strandgebied, een heel eind naar het noorden, boven Kerala. Dit waren we zeker niet van plan, ik heb zelfs de info over Goa thuis gelaten. Maar met zijn vooruitzicht op een lekkere strandvakantie bezwijken we toch. Het is immers maar een nachtreis met de trein en we zijn er. John regelt het, Dominic is inmiddels naar Malta vertrokken. Hij zet ons in Trivandrum op de trein en een vroegere docent van hem, Father Paulson, haalt ons op. Dinsdagmiddag vertrekken we met de auto naar Trivandrum, uitgezwaaid door de kinderen die net uit school komen. Een hobbelige rit, John vertelt op verzoek over zaken uit de omgeving en net op tijd arriveren we op het station......pffff.....trein 12 uur vertraging! Dit door een aardverschuiving die 't spoor 'verstopt' heeft, overmacht dus. John belt en belt, 'no problem, jus enjoy'. Heerlijk met z'n zessen gegeten en dan op naar een plaats om te slapen. Nee, niet in een hotel, John regelt wel iets via het uitgebreide katholieke netwerk. Er wordt een slaapplaats gevonden bij mensen thuis, vlakbij heet huis van zijn oom. Dat betekent dat we écht even naar de familie moeten anders zijn ze heel boos op John! Tuurlijk, doen we. Inmiddels zijn we een beetje gewend aan onze status en hoe we als trofeeën geshowd worden. Nou dat klinkt onaardig terwijl iedereen heel lief voor ons is ! We ontmoeten de tante van John, haar dochter Seejah en Limna, een vriendin van haar die gaat trouwen. Binnen 5 minuten hebben we een huwelijksuitnodiging te pakken voor in november.....Dan gaan we naar ons 'slaaphuis' waar we tot 3 uur mogen slapen, dan weer naar het station. De meiden vinden het een beetje eng, dus we splitsen, Aline en Rob in een kamer en Muriel en ik. Behalve voor Aline is het bij ons niet van slapen gekomen. Op naar de trein, na de mensen bedankt te hebben die voor vreemden zomaar een halve nacht hun bed afgestaan hebben! Om 4 uur zitten we in de trein, om 4.30 uur rijdt hij weg. We proberen allemaal te slapen wat redelijk lukt en blijkt uit het feit dat Muriel haar telefoon verdwenen is, die ze in het zicht op het tafeltje gelegd had.....Paniek en veel verdriet. Alle sms-jes, foto's en de life-line met Jeroen verbroken. M.b.v. een engels sprekende treinreiziger bespreken we het met de conducteur, die boos het personeel aan de tand voelt. Uiteraard weten die van niks, wat een ellende. Nog maar 12 uur in de trein.....
Father Paulson haalt ons op en brengt ons naar een heerlijk luxe strandhotel, wat een heerlijk bed! Nu en de komende dagen zal het alleen maar regenen.....
(On)gemakken en veranderingen
(On)gemakken en veranderingen:
Tsja, schrijven over de ongemakken van ons verblijf is lastig. We willen absoluut niet klagen of zeuren, wij die rijke westerlingen die alles hebben wat ons hartje begeerd. Aan de andere kant is het natuurlijk ook zo, dat we jullie een volledig beeld schetsen, dus kies zelf maar of je door wilt lezen........
We hebben ieder (ouders en de meiden) een zit/ slaapkamer met badkamer (douche, toilet, wastafel) tot onzer beschikking met aangrenzend balkon, met uitzicht op palmbomen en/of zee. So far so good. Echt schoon is het echter niet. In onze toilet zagen we de wormpjes spartelen; Rob meteen met Dettol aan de slag. Of er uit de douche warm water komt is een verrassing en de toilet doorspoelen valt soms ook niet mee bij gebrek aan water. Het bed bij de meiden is hard, bij ons zo hard als een baksteen. Vorig jaar natuurlijk ook, dus ik dacht het went wel. Maar nee, botten en spieren weer ouder en de 2e ochtend lukte het na drie pogingen om op handen en voeten uit bed te kruipen. Na nog een paar onrustige nachten besloten twee (overtollige matrassen) bij de kids te pakken, je weet wel, die matrassen die jullie vorig jaar gesponsord hebben. Voor mij een verbetering, Rob drijft nu zwetend zijn bed uit. Het eten is dit jaar veel minder goed dan vorig jaar. Cup a soup + noodles uit een pakje maakt de kinderen blij, maar mij niet. De laatste keer hadden ze zelfs voor de meiden 2 pizza's gehaald, lief he, al smaakten ze niet zo krokant als thuis. Na een paar keer droge rijst, omdat er alleen vleescurry's zijn worden Aline en ik toch iets minder blij (ja,ja, ik weet het eigen keus). De stroomuitval is zeer frequent dit jaar, echt aan-uit/ aan-uit. Aangezien het al rond 6 uur donker is en dan ook andere dingen zoals de van, het niet doen is het soms lastig. Kalist is onze minst favoriete Indiër hier, die heel de dag op het kantoortje zit. In verband met internetproblemen kan Muriel allee daar skypen. Ik denk dat ze elkaar wel beu zijn......En verder......is het vooral heel leuk! De kinderen zijn geweldig, dat ze soms vervelend zijn hoort er gewoon bij. Bijna alle volwassenen zijn zeer vriendelijk en voorkomend naar ons. De nieuwste aanwinst is John Mitchel, die in de afwezigheid van Dominic de taak heeft gekregen om voor ons te zorgen. Een enthousiaste, extraverte brother die het leven positief tegemoet treed. Dat brengt me op het puntje 'de veranderingen'.
Sowieso zijn er veel minder kinderen, door de drukte met de nieuwe school. Ongeveer 30 jongens en 20 meisjes, dat is dus veel minder dan vorig jaar. De sfeer is losser, er staat vaak muziek aan tijdens de 'vrije' momenten, als er niet gestudeerd wordt. Ook staan ze tijdens prayer niet netjes op een rijtje, maar wat rommelig. Ze maken iets minder studie-uren en de brothers lijken zich veel minder met de jongens te bemoeien of met ze te spelen. Ook bij de meisjes is het losser, al is het maar omdat Premilla en Venus overdag een klas kleintjes hebben om voor te zorgen. De kinderen lijken ook vaker getrakteerd te worden op iets lekkers. Het meegebrachte speelgoed van vorig jaar lijkt niet gebruikt te worden, maar de matrassen en sheets worden veel en graag gebruikt, dus die investering is de moeite waard geweest!
De eerste dagen
De eerste dagen
Als de kinderen uit school komen zijn wij weer op de been. Natuurlijk willen ze aandacht en die krijgen ze! Aline is niet meer bij de meisjes weg te slaan en ze geniet. Rob en Muriel gaan lekker met de jongens voetballen zonder dat de brothers meedoen, daar is Rob blij mee!
's Avonds een welkomsshow, de kinderen treden voor ons op, heerlijk, die koppies is echt genieten. Muriel en Aline gaan pooien, we hebben sokken meegenomen om hier ook poois voor ze te maken. Als je niet weet wat pooien is, het is een soort jongleren, zie foto. Ook bieden we een kalender aan voor het jongens- en meisjeshuis. Father Anthony maakt er een mooi verhaal van...
De eerste nacht slapen we als roosjes en zijn de volgende dag druk bezig onze draai te vinden. Er is een probleem met internet en de stroom die iedere keer uitvalt, vooral Muriel heeft t er moeilijk mee, want geen internet is geen verbinding met vrienden en vooral Jeroen mist ze heel erg. Ondertussen worstelt Rob met de foto's, maar jullie zien, het komt goed! We spreken Dominic nog een paar keer, hij vertrekt naar Europa en komt het tweede weekend van september bij ons logeren. Ook spreken we onverwacht een mevrouw die daar is (er lopen constant mensen in en uit) en het wordt een verwarrend gesprek over haar werk, mij werk en kleding die wij goedkoop bij haar kunnen bestellen .....??? Beiden Engels spreken wil nog niet zeggen dat je elkaar begrijpt.....dat was ik weer even vergeten. 's Avonds tijdens studietijd met Pramila de meisjes doorgesproken. Tenminste 1 meisje is na mijn behandeling erg veranderd in positieve zin. Er zijn er veel weg en geen nieuwe meisjes, dus nog 20 over. Het meisjeshuis is nu voorlopig school geworden, daarom nemen ze geen nieuwe meisjes aan. In dat gebouw zitten nu 320 (!) ukken van 3 en 4 jaar, verdeelt over 10 klassen! Ik heb het nog niet gezien, maar de rest van de familie wel en het is er een drukte van belang! Pramila staat nu overdag voor de klas en na schooltijd vangt ze de kinderen op die er wonen.....er is duidelijk geen arbeidsinspectie hier! Uiteraard doet ze dit niet alleen, maar het lijkt me heel pittig. Het gevolg is wel dat er minder tijd en aandacht is voor de meisjes en uit het verhaal blijkt wel dat sommige kinderen daar last van hebben en minder goed gaan functioneren. Al pratend met Pramila komen de ideeën over een programmaatje met de meiden. We kunnen over anderhalve week pas beginnen want de komende week hebben ze hun eerste 'proefwerkweek' van dit schooljaar en dat is erg belangrijk.
Vanochtend wilden Rob en ik naar Nagercoil. Pramila en Venus bleken ook te gaan, met de bus, en wij wilden wel mee! Dat was echt leuk tussen de lokale bevolking in de bus! Wat een drukte en er is een chauffeur en een kaartjesverkoper die ook het stop- en vertreksignaal fluit. Onze begeleidsters stappen eerder uit en laten ons, zeer tegen hun zin in, alleen verder reizen. Met enige moeite is het gelukt om geld te pinnen, boodschappen te doen en weer thuis te komen; we zijn trots op onszelf.
Ik zit nu te schrijven op het balkonnetje, de kinderen komen uit school, dus speeltijd!
De aankomst
De aankomst
Om kwart over 4 's nachts landen we in Trivandrum, jeetje wat zijn wij gaar.... We belanden meteen in de Indiaase chaos, die overigens al begon bij het inchecken. We staan in de rij voor de paspoortcontrole en van een andere rij vertrekt zomaar de baliemedewerker! Uiteraard voegt deze rij nu bij ons in, wij wachten keurig op het ritsen, maar zo werkt het hier niet. Doen wij een stap opzij dan staan er meteen 5 mensen klaar om het gat te vullen. Aline is erg bezorgd dat ze ons zullen zien als arrogante Europeanen, dus we zijn heel geduldig.
Ook bij bagage een drukke chaos, maar uiteindelijk staan we buiten. Daar is het ook heeel druk! Een broeder van vorig jaar wacht ons op, samen met een niet-engels sprekende chauffeur. Het is een hartelijk weerzien en we vragen honderduit over de kinderen, want de broeder zetten we weer af in het klooster in Trivandrum, hij is er dus maar kort bij. De nachtelijke rit, in de hozende regen, waarbij de vliegtuigmaaltijden omhoog kwamen was niet leuk, maar de chauffeur deed erg zijn best om de diepste kuilen te vermijden.
Rond kwart over 7 is het zover, we zijn er! De kinderen keurig in rijen (het zijn er weinig!) de stippen op het voorhoofd, bloemenkransen, mooie doeken om, een stukgegooide kokosnoot, allemaal onderdeel van de ontvangst. Wij houden ons niet aan het protocol, want als je al die bekende snoetjes ziet dan wil je ze toch echt even begroeten i.p.v. rechtdoor lopen voor de ceremonie! We lopen naar binnen naar 'onze' kamers omringt door de kinderen, het voelt als thuiskomen!
Gelukkig is t voor de kinderen tijd voor school en gaan wij naar bed....we zijn bekaf van 2,5 dag reizen zonder fatsoenlijk slapen.