(On)gemakken en veranderingen:

Tsja, schrijven over de ongemakken van ons verblijf is lastig. We willen absoluut niet klagen of zeuren, wij die rijke westerlingen die alles hebben wat ons hartje begeerd. Aan de andere kant is het natuurlijk ook zo, dat we jullie een volledig beeld schetsen, dus kies zelf maar of je door wilt lezen........

We hebben ieder (ouders en de meiden) een zit/ slaapkamer met badkamer (douche, toilet, wastafel) tot onzer beschikking met aangrenzend balkon, met uitzicht op palmbomen en/of zee. So far so good. Echt schoon is het echter niet. In onze toilet zagen we de wormpjes spartelen; Rob meteen met Dettol aan de slag. Of er uit de douche warm water komt is een verrassing en de toilet doorspoelen valt soms ook niet mee bij gebrek aan water. Het bed bij de meiden is hard, bij ons zo hard als een baksteen. Vorig jaar natuurlijk ook, dus ik dacht het went wel. Maar nee, botten en spieren weer ouder en de 2^e ochtend lukte het na drie pogingen om op handen en voeten uit bed te kruipen. Na nog een paar onrustige nachten besloten twee (overtollige matrassen) bij de kids te pakken, je weet wel, die matrassen die jullie vorig jaar gesponsord hebben. Voor mij een verbetering, Rob drijft nu zwetend zijn bed uit. Het eten is dit jaar veel minder goed dan vorig jaar. Cup a soup + noodles uit een pakje maakt de kinderen blij, maar mij niet. De laatste keer hadden ze zelfs voor de meiden 2 pizza's gehaald, lief he, al smaakten ze niet zo krokant als thuis. Na een paar keer droge rijst, omdat er alleen vleescurry's zijn worden Aline en ik toch iets minder blij (ja,ja, ik weet het eigen keus). De stroomuitval is zeer frequent dit jaar, echt aan-uit/ aan-uit. Aangezien het al rond 6 uur donker is en dan ook andere dingen zoals de van, het niet doen is het soms lastig. Kalist is onze minst favoriete Indiër hier, die heel de dag op het kantoortje zit. In verband met internetproblemen kan Muriel allee daar skypen. Ik denk dat ze elkaar wel beu zijn......En verder......is het vooral heel leuk! De kinderen zijn geweldig, dat ze soms vervelend zijn hoort er gewoon bij. Bijna alle volwassenen zijn zeer vriendelijk en voorkomend naar ons. De nieuwste aanwinst is John Mitchel, die in de afwezigheid van Dominic de taak heeft gekregen om voor ons te zorgen. Een enthousiaste, extraverte brother die het leven positief tegemoet treed. Dat brengt me op het puntje 'de veranderingen'.

Sowieso zijn er veel minder kinderen, door de drukte met de nieuwe school. Ongeveer 30 jongens en 20 meisjes, dat is dus veel minder dan vorig jaar. De sfeer is losser, er staat vaak muziek aan tijdens de 'vrije' momenten, als er niet gestudeerd wordt. Ook staan ze tijdens prayer niet netjes op een rijtje, maar wat rommelig. Ze maken iets minder studie-uren en de brothers lijken zich veel minder met de jongens te bemoeien of met ze te spelen. Ook bij de meisjes is het losser, al is het maar omdat Premilla en Venus overdag een klas kleintjes hebben om voor te zorgen. De kinderen lijken ook vaker getrakteerd te worden op iets lekkers. Het meegebrachte speelgoed van vorig jaar lijkt niet gebruikt te worden, maar de matrassen en sheets worden veel en graag gebruikt, dus die investering is de moeite waard geweest!