Het strand

Het heeft door allerlei omstandigheden even geduurd maar de laatste zaterdag na school (!) is het zover: we gaan naar het strand! Als je ons uitzicht vanaf het balkon ziet lijkt dat ook heel logisch, we kijken op de zee en de wuivende palmen, dus ff gaan. Toch werkt dat niet zo. Het strand hier is een werkgebied. Het ligt er vol met boten, in tegenstelling tot vorig jaar, en er wordt hard gewerkt aan de nieuwe haven, dankzij de plaatselijke weldoener meneer Jeppiaar. Kortom geen strand waar je je neer kunt vlijen op een ligstoel,onder de parasol met een drankje in de hand, maar toch....strand!

De kinderen worden maar 2x per jaar meegenomen, dus een uitje naar het strand is zalig voor ze. Met jongens en meisjes samen lopen we in een kwartiertje gezellig keuvelend naar de zee. Ieder van ons met een kind aan de hand en andere kinderen er ongeduldig omheen omdat ze eigenlijk óók graag je hand vast zouden willen houden. Omdat de kinderen beter Engels spreken en sommige kinderen zich opwerpen als vertaler kan er gepraat worden. Ik hoor dat we vlak langs het huis van de tante van Abisha lopen, dat haar oudere broer nog in Kerela woont en dat zij en haar broer Ronaldo in het kindertehuis wonen en in de vrije weekenden naar deze tante gaan. In hun geval kunnen we het een weeshuis noemen, want zij hebben geen ouders meer. Zowel Abisha als Ronaldo zijn geweldige kinderen, wat is het leven toch hard. Alsof de tante het wist, komen we haar ook nog tegen, ze groet ons stralend en vraagt iets over ons bezoekje aan het strand. Daar aangekomen storten de meeste kinderen zich in het water. We hebben waterballonnen bij ons en Muriel neemt de verdeling op zich. Groot is haar frustratie als even later de zak met nog een groot deel van de ballonnen verdwenen is.......de dorpskinderen die naar ons staan te kijken, onze eigen kinderen....we weten t niet maar jammer is het wel. Niet dat er buiten Muriel iemand last van lijkt te hebben. Er wordt volop gespeeld, gezwommen, geklierd, ballonnen gevuld, gespeeld met de bal, begraven en gerold in het zand.....volop plezier. Dit alles gadegeslagen door de plaatselijke kinderen die bij het uitdelen van het snoep niet te verlegen zijn om een snoepje te komen halen. Waarschijnlijk denken ze dat wij toch het verschil niet zien, nou écht wel! 'Onze' kinderen herken ik inmiddels overal, in elke outfit, ook onder het zand!

Als we terug gaan loopt Shilpa, een slim, lief meisje die goed Engels spreekt, naast me. Ze kletst en laat haar gouden oorbellen zien die ze in haar hand heeft om ze niet kwijt te raken tijdens het zwemmen. Je voelt het al aankomen......ze verliest één van de oorbellen, dat is voor haar een regelrechte ramp. Met Pramila, Venus en nog een meisje blijven we achter om in het zand te zoeken, helaas onbegonnen werk en we hebben ze ook niet terug gevonden. Shilpa is ontroostbaar en ik vind het zo rot voor haar. Kijk, wij halen het niet in ons hoofd om een kind rond te laten lopen met oorbellen van zo'n 100 euro in haar oren terwijl we zelf niet te eten hebben, maar hier moet dat. Onbegrijpelijk voor ons westerlingen, althans voor mij, maar hier krijgen meisjes met 1 jaar gaatjes en daar moeten, hoe arm je ook bent, gouden oorbellen in. En natuurlijk houden we die allemaal aan en andere sieraden om bij zwemmen en dagjes uit, dan moet je toch juist op je mooist zijn! Shilpa haar dag en de komende dagen, weken zijn in ieder geval grondig verpest.....een verdrietig einde van een zeer geslaagd middagje strand.