Trip to Goa:

Kijkend door het raam naar de gestaag vallende regen vragen we ons af hoe we hier verzeild zijn geraakt...........

Dominic stelde ons voor om een trip te maken. Het bleek duidelijk dat we er op een ongelukkige tijd waren i.v.m. de eerste 'schooltesten'. Zijn voorstel was Goa, een toeristisch strandgebied, een heel eind naar het noorden, boven Kerala. Dit waren we zeker niet van plan, ik heb zelfs de info over Goa thuis gelaten. Maar met zijn vooruitzicht op een lekkere strandvakantie bezwijken we toch. Het is immers maar een nachtreis met de trein en we zijn er. John regelt het, Dominic is inmiddels naar Malta vertrokken. Hij zet ons in Trivandrum op de trein en een vroegere docent van hem, Father Paulson, haalt ons op. Dinsdagmiddag vertrekken we met de auto naar Trivandrum, uitgezwaaid door de kinderen die net uit school komen. Een hobbelige rit, John vertelt op verzoek over zaken uit de omgeving en net op tijd arriveren we op het station......pffff.....trein 12 uur vertraging! Dit door een aardverschuiving die 't spoor 'verstopt' heeft, overmacht dus. John belt en belt, 'no problem, jus enjoy'. Heerlijk met z'n zessen gegeten en dan op naar een plaats om te slapen. Nee, niet in een hotel, John regelt wel iets via het uitgebreide katholieke netwerk. Er wordt een slaapplaats gevonden bij mensen thuis, vlakbij heet huis van zijn oom. Dat betekent dat we écht even naar de familie moeten anders zijn ze heel boos op John! Tuurlijk, doen we. Inmiddels zijn we een beetje gewend aan onze status en hoe we als trofeeën geshowd worden. Nou dat klinkt onaardig terwijl iedereen heel lief voor ons is ! We ontmoeten de tante van John, haar dochter Seejah en Limna, een vriendin van haar die gaat trouwen. Binnen 5 minuten hebben we een huwelijksuitnodiging te pakken voor in november.....Dan gaan we naar ons 'slaaphuis' waar we tot 3 uur mogen slapen, dan weer naar het station. De meiden vinden het een beetje eng, dus we splitsen, Aline en Rob in een kamer en Muriel en ik. Behalve voor Aline is het bij ons niet van slapen gekomen. Op naar de trein, na de mensen bedankt te hebben die voor vreemden zomaar een halve nacht hun bed afgestaan hebben! Om 4 uur zitten we in de trein, om 4.30 uur rijdt hij weg. We proberen allemaal te slapen wat redelijk lukt en blijkt uit het feit dat Muriel haar telefoon verdwenen is, die ze in het zicht op het tafeltje gelegd had.....Paniek en veel verdriet. Alle sms-jes, foto's en de life-line met Jeroen verbroken. M.b.v. een engels sprekende treinreiziger bespreken we het met de conducteur, die boos het personeel aan de tand voelt. Uiteraard weten die van niks, wat een ellende. Nog maar 12 uur in de trein.....

Father Paulson haalt ons op en brengt ons naar een heerlijk luxe strandhotel, wat een heerlijk bed! Nu en de komende dagen zal het alleen maar regenen.....