De aankomst

Om kwart over 4 's nachts landen we in Trivandrum, jeetje wat zijn wij gaar.... We belanden meteen in de Indiaase chaos, die overigens al begon bij het inchecken. We staan in de rij voor de paspoortcontrole en van een andere rij vertrekt zomaar de baliemedewerker! Uiteraard voegt deze rij nu bij ons in, wij wachten keurig op het ritsen, maar zo werkt het hier niet. Doen wij een stap opzij dan staan er meteen 5 mensen klaar om het gat te vullen. Aline is erg bezorgd dat ze ons zullen zien als arrogante Europeanen, dus we zijn heel geduldig.

Ook bij bagage een drukke chaos, maar uiteindelijk staan we buiten. Daar is het ook heeel druk! Een broeder van vorig jaar wacht ons op, samen met een niet-engels sprekende chauffeur. Het is een hartelijk weerzien en we vragen honderduit over de kinderen, want de broeder zetten we weer af in het klooster in Trivandrum, hij is er dus maar kort bij. De nachtelijke rit, in de hozende regen, waarbij de vliegtuigmaaltijden omhoog kwamen was niet leuk, maar de chauffeur deed erg zijn best om de diepste kuilen te vermijden.

Rond kwart over 7 is het zover, we zijn er! De kinderen keurig in rijen (het zijn er weinig!) de stippen op het voorhoofd, bloemenkransen, mooie doeken om, een stukgegooide kokosnoot, allemaal onderdeel van de ontvangst. Wij houden ons niet aan het protocol, want als je al die bekende snoetjes ziet dan wil je ze toch echt even begroeten i.p.v. rechtdoor lopen voor de ceremonie! We lopen naar binnen naar 'onze' kamers omringt door de kinderen, het voelt als thuiskomen!

Gelukkig is t voor de kinderen tijd voor school en gaan wij naar bed....we zijn bekaf van 2,5 dag reizen zonder fatsoenlijk slapen.